این نحسی چند سال دیگر میماند؟
دنیای ما دنیای عادتکردن و فراموشی تدریجی است. مثل صبحهایی که از خانه بیرون میزنیم و حتی به این هم فکر نمیکنیم که این آسمان دودی و خاکستری بالای سرمان باید آبی باشد و هوایی که میدهیم توی ریه نباید حاوی این حجم از فلزات و گازهای مضر باشد ولی ما به این چیزها عادت